Rust was er altijd al in mijn hoofd. Vanaf kleins af aan leerde ik reflecteren, relativeren en kalm blijven. Dat werd mijn basis. Misschien is dat ook waarom Defensie op mijn achttiende meteen voelde als een plek waar ik thuishoorde. Like minded people. Fit, sterk, doelgericht. Een omgeving waarin veerkracht niet werd gepraat, maar gevormd.
Die vanzelfsprekendheid verdween abrupt tijdens de opleiding. Ik werd steeds zieker. Wat begon als hoofdpijn, iets waar ik mijn hele leven al bekend mee was, werd afgedaan als stress. Zelf voelde ik dat niet zo, maar ik accepteerde het oordeel en ging door.
Al snel ging het mis. Duizelig. Misselijk. Nauwelijks kunnen lopen. “Ik denk dat hij zich aanstelt,” hoorde ik iemand zeggen. Twee paracetamol. Rust houden. Maar mijn lichaam bleef achteruitgaan. De uiteindelijke diagnose was rauw: Ewing-sarcoom. Agressieve kanker. Bij jongvolwassenen rond de vijftig procent overlevingskans. Er werd zelfs rekening gehouden met uitzaaiingen die mijn overlevingskansen zouden terugbrengen naar vijf procent.
Dat moment deed iets met me. Niet zozeer door de cijfers, maar door de vragen die opkwamen. Ga ik dood? Hoe moeten mijn ouders verder? Wil ik dit leven rekken als kasplantje? De tumor verslechterde mijn fysieke gesteldheid met de dag, waardoor ik de regie over mijn lichaam verloor. Lopen, schrijven, zelfs rechtop zitten werd onzeker. Ik was achttien, fysiek op mijn best geweest, en ineens lag er een rollator naast mijn bed.
Dit werd mijn ultieme test voor veerkracht. De uitkomst lag buiten mijn handen, maar hoe ik ermee omging, daar had ik wel regie over. Negatieve emoties en gedachten zijn onvermijdelijk, maar je erdoor laten beïnvloeden is een keuze. Ik voelde geen angst, maar juist acceptatie, en die instelling maakte het verschil.
Mensen in dezelfde situatie schoten in emotie. Sommigen raakten volledig opgeslokt door hun gedachten en verloren zichzelf in het ziekzijn. Anderen wisten richting te houden en betekenis aan het leven te blijven geven terwijl ze door moeilijke momenten gingen.
Het behandeltraject was zwaar. Veertien chemokuren, bestralingen, operaties. Vijftien kilo lichter. Spiermassa verdwenen. Pijn, misselijkheid, uitputting. En ook daarna kwam er verlies: ik moest afscheid nemen van mijn oorspronkelijke defensiedroom. De rode baret bleef onbereikbaar. Dat deed pijn.
Dus maakte ik het klein. Niet veertien kuren, maar een. Niet het hele traject, maar vandaag. Niet nooit bij Defensie, maar nu niet. Dat werd mijn houvast.
Toen ik herstelde, zag ik het overal terug. In de sportschool. Op straat. Bij Defensie. Mensen die vastliepen in negatieve gedachten, zonder te beseffen dat ze invloed hadden op hun reactie. Je hebt niet altijd controle over wat je overkomt. Maar je hebt wel controle over hoe je ermee omgaat. Een lichaam dat elke tegenslag aankan, en een hoofd dat ermee weet te werken. En precies daar begint echte kracht.